"Friendly Game"

Zaczęło się niewinnie. Pojadę na oklep.
Jest wysoka. Wyskoczę z rozbiegu.
Tupanie ją płoszy. "Nie bój się, to nie boli".
Ucieka na koniec wybiegu.

Ucieka spłoszona, nawet za nią nie gonię.
Zacząłem o wiele za blisko.
Moje dzikie swawole stają się nieciekawe
dopiero na końcu pastwiska.

Kuli uszy w ucieczce, staje tyłem zgniewana
lub odchodzi ode mnie niechetna
Gram w podchody, w "nie widzę", w zakosy, w "odchodzę"
albo w ,,jesteś mi obojętna''

I zdziwiona znajduje moją rękę w swej grzywie
i z wdzięcznością przyjmuje pieszczotę.
Znów szaleństwa, podskoki, biegam w koło i staję,
znów podchodzę i głaszczę w nagrodę.

Zwykły przysiad ją płoszy. Czyżby zmiana na gorsze?
Uspokajam, nagradzam, już stoi.
Twardym krokiem podchodzę - niespodzianka, nagroda.
Już się moich podskoków nie boi.

A rano na padok. Podchodzi i wita
Wtula nos w mój policzek i mówi
"Podrap mnie pod kantarem. Proszę, przecież rozumiesz"
A ja jej nie potrafię odmówić.

Kilka godzin spędzamy na nauce o sobie.
Wiem, co lubi, wiem kiedy się złości.
Załagadzam konflikty, "Nie kop innych, nie musisz,
one wiedzą, kto tutaj rządzi"

Mam wyjechać. Bezduszność, nieufność, egoizm.
Przyjechała rodzina ze Stanów.
"Obcy człowiek? Nieznany? Niesłychane! Ma odejść!
Ja chcę tylko mieć dużo spokoju..."

Staję w boksie. Podchodzi. "Witaj druhu, coś złego?
Coś się stało? Co cię tak smuci?"
Parelli nie pisał jak głęboko się zmienia
nie psychika koni, lecz ludzi.

Gdy przez łzy czuję jedno. Ona włada mą duszą,
a to stado jest jak rodzina.
Wpadłem w sidła. Przyjęty. Jeden z nich. Członek stada.
A ona, wiodąca, jedyna...

To nie sztuczka, oszustwo, udawanie czy teatr.
Moje serce należy do stada.
A myślałem, że proste, "Friendly Game", praca z koniem,
że to tylko niewinna zabawa.